Big Band

In mijn binnenwereld word ik vaak verrast. Om een ander geluid te laten horen dan de soms wat sombere reuring in de buitenwereld is hier het verhaal van een bijzondere band.
 
Afgelopen september reisde ik af naar Vlissingen om te werken aan een muziektheaterproductie. De band waar ik mee speelde was een oude bekende voor mij en ik verheugde me er op iedereen weer te zien en vooral ook te horen spelen.
 

Saul, Theaterproductiehuis Zeelandia. ZNF 2015 2 (foto Lex de Meester)
foto: Lex de Meester

 
Ik werk inmiddels zo’n 30 jaar als musicus en heb in veel bands, ensembles en orkesten gespeeld, opnamen gemaakt en getourd. Ongeveer 7 jaar geleden ben ik me gaan verdiepen in energetisch werk gecombineerd met klank. Mijn onderzoek naar de werking van klank vanuit het gezichtspunt van quantumfysica, en wat dat kan betekenen voor de heelwording van het menselijk systeem, gaat steeds door.
 
Voor mij is het een genot om op te treden en al mijn bezigheden te combineren omdat het ene gebied het andere beïnvloedt waardoor dingen in een heel ander daglicht komen te staan. Het gaat er mij om als mens je hele wezen, fysiek, emotioneel, mentaal, spiritueel, te integreren in alles wat je doet. Ik bedoel daarmee dat ik in het verleden ervaren heb dat muziek maken puur om het muziek maken, bijvoorbeeld het uitvoeren van bepaalde composities van anderen, mij onvoldoende voldoening geeft. Dat is persoonlijk. Al tijdens je conservatorium studie gaat het er om je technische spel te perfectioneren, en om virtuositeit. Daar is niets mis mee, maar toch begreep ik het niet helemaal want waar bleef nou de rest van de mens los van de virtuositeit?
Enfin, dit verklaart waarom ik ben blijven zoeken, graven, improviseren en experimenteren.
 
Terug naar afgelopen september. Deze specifieke band bestaat uit individualisten. Musici die zelf eigen bands hebben, met een heel eigen herkenbare sound. Het is een grote band, 20 mannen en 3 vrouwen. Hoewel heel gezellig kan het ook een enorm gedoe zijn om die neuzen allemaal dezelfde kant op te laten wijzen. Qua stijl is er een gigantisch verschil tussen de muzikanten onderling. Iedereen heeft zo zijn/haar ideeën en die moeten allemaal gehoord worden.
 
SA57
foto: Lex de Meester

 
Op een dag, we zitten midden in een repetitie, realiseer ik me plotseling hoeveel licht er aanwezig is. Er is ruimte en respect onderling vanuit en voor iedere muzikant. Iedereen zit te genieten van elkaars talenten en uniekheid. Al die eigenheimers zitten volledig zichzelf te zijn! Ik voel de lichtheid, er is een enorm licht en lichtheid aanwezig in de ruimte. Wat is hier gebeurd de afgelopen jaren, vraag ik me af. Ik ben zó blij te voelen dat er kennelijk op vele gebieden een shift bezig is, die je niet meteen in de media vermeldt ziet staan.
 
Daar komt nog bij dat deze lichtheid hardop door de mannen(!) benoemd wordt in een mail. Hoe er intens genoten wordt van ieders spel, hoe er in Liefde wordt samengewerkt. Ja, ik lees het goed, dat woord staat er echt. Als je daarbij in overweging neemt dat, ook in de jazz en lichte muziek wereld, de man/vrouw verhouding vaak nog niet helemaal in balans is, kun je je voorstellen hoe mooi dit is om mee te maken.
 
Bring it on!

FacebooklinkedinFacebooklinkedin

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.