Ho’oponopono en Klank als Medicijn

Het gebeurt in enkele seconden. Ik voel een donderende kracht op me neerkomen en realiseer me in een split second dat ik hier niets tegen kan beginnen. Ik geef me over en wordt meegesleurd door de dichte kroon van een boom die tegen de vlakte slaat. Eindelijk is het stil, mijn lichaam heeft een enorme klap gehad en ik voel dat het mis is.

Mijn lichaam wordt gevoelloos, doemscenario's trekken door mijn hoofd. Ik weiger ze serieus te nemen en begin meteen met Ho'oponopono* door innerlijk onophoudelijk 'ice blue, ice blue, ice blue, ice blue** ' te herhalen. Alles bij elkaar duurt het zo'n 2 uur voordat ik door de brandweer op de eerste hulp van een ziekenhuis binnengereden word.

Ik heb nog nooit een ziekenhuis van binnen gezien als patiënt, laat staan een buitenlands ziekenhuis. Het gaat precies zoals je vaak ziet in ziekenhuis series. Er rennen meteen een hoop mensen om me heen die van alles roepen en vragen stellen, aan me frunniken, mijn kleren open knippen, slangetjes in mijn lijf doen, en met me door de gangen sjezen. En al die tijd schreeuw ik zowat innerlijk 'ice blue, ice blue, ice blue ' etc.

Mijn linker heup blijkt uit de kom en hij is gebroken. 'Meteen opereren' roept een broeder, en brengt me naar de chirurg. Deze wil dat mijn been eerst wordt recht gezet zodat mijn heupbeen weer in de kom zit. Ice blue, ice blue, I am sorry, please forgive me, thank you, I love you***. Nog een keer een 2de foto maken en hup weer terug naar de chirurg. Hij bekijkt de foto en besluit te wachten met opereren.

Ik vraag aan de broeder of ik het goed begrepen heb, en of er een kans is dat ik niet geopereerd hoef te worden. Hij springt op een tafel en laat me met zijn handen beeldend zien hoe mijn heupgewricht eruit ziet. 'Er is een kleine kans, het is een mooie breuk', zegt hij, 'maar ik durf er niets over te zeggen, de chirurg beslist'.

Ik word een kamer binnen gebracht, en daar lig ik dan, een beetje beduusd, en zoekend naar mijn contactlenzen. Wat zal er gaan gebeuren? De avond valt en opeens daagt het in me; zingen, ga zingen voor je botten!! Ik moet denken aan de aboriginals die erom bekend staan gebroken botten te helen door te zingen. Ik ben blij dat ik alleen in de kamer lig en begin meteen met neuriën en zingen terwijl ik focus op mijn heup. Gedurende de nacht val ik af en toe in slaap, en tussendoor zing ik. Ook doe ik Ho'oponopono op mijn situatie, en op het ziekenhuis en haar personeel.

De Chinese karakter voor medicijnen stamt van de karakter voor muziek. Een van de oudste gebruiken van muziek is voor heling. De linkse karakter stelt een persoon voor die bellen draagt aan beide handen. Het bovenste gedeelte van de rechter karakter betekent 'gras' of 'kruiden'.

Het wordt ochtend, de chirurg zal langskomen wordt me verzekerd, maar ik zie de hele dag niemand. s' Avonds komt het verlossende nieuws; er gaat niet geopereerd worden. Yes!!! Zo blij!!! Gevoelsmatig weet ik dat mijn lichaam zelf al enorm veel 'werk' verricht heeft door te blijven focussen en klank te maken.

Thuis ga ik hiermee door. Ik kan het voelen wanneer mijn lichaam er klaar voor is om weer een stukje van het trauma los te laten. Ik gebruik hiervoor 2 manieren; klank maken vanuit het trauma, of klank maken voor het trauma gebied. Het eerste is een soort voice dialogue door 2 kussens neer te leggen. Het ene kussen representeert mij als geheel, het andere kussen representeert mijn heup. Beurtelings ga ik bij een kussen staan, zitten of liggen, stem me af en voel wat er wil klinken. In het geval van het 'heup kussen' ga ik met mijn aandacht in het trauma gebied en geef geluid aan wat er naar buiten wil komen. Mijn heup klinkt, en ik kan voelen hoe er spanning wegvloeit uit deze plek. Daarna zing ik een tijdje voor mijn heup, en gebruik soms een klankschaal erbij. Tot mijn lichaam slaperig wordt en ik een dutje ga doen.

Conclusie

Het is zo simpel en krachtig om je eigen stem, bewustzijn en intentie in te zetten. Voor grote en kleine trauma's, fysiek en niet fysiek. Door gefocuste aandacht en klank maken help je je lichaam, en gaat het genezingsproces sneller. En daar zijn geen uren zingen voor nodig, het gaat om je aandacht en intentie, en dan kunnen 10 seconden al genoeg zijn. Heb je zelf ervaring hiermee? Met grote en kleine ongelukjes en ongemakken, en klank maken? Wat heeft het je gebracht? Ik hoor het graag,

hartegroet,
Rozemarie

* Ho'oponopono is van oorsprong een Hawaiiaans vergeving- en genezingsproces. Zoals Ihaleakala Hew Len, Ph.D. zegt: " The only task in your life and mine is the restoration of our Identities - our Minds - back to their original state of void or zero." Je kunt veel informatie vinden op internet over deze Hawaiiaanse methode.

** ' Ice blue' is een tool die gebruikt wordt in Ho'oponopono, het is een manier om herinneringen schoon te maken die gerelateerd zijn aan fysieke pijn, zodat genezing meteen ingezet kan worden.

*** ' I am sorry, please forgive me, thank you, I love you.' In Ho'oponopono zijn dit de 4 zinnen waarmee je communiceert tussen je onderbewustzijn, je bewustzijn, en je Hogere Zelf, en zo je onderbewuste opschoont. Je neemt verantwoordelijkheid voor alles wat je in je bewustzijn waarneemt, en zet hiermee een veld van liefde, vergeving en dankbaarheid neer waarin transformatie kan plaatsvinden.

ps: Heb je mijn gratis e-book met "5 Gouden tips om op elk moment rust te vinden in je lijf" al? Het is speciaal geschreven voor de hooggevoelige Nieuwe Aarde Mens. Je kunt je hier inschrijven om het te ontvangen.

FacebooklinkedinFacebooklinkedin

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.